สมภารกินไก่วัด

             เชื่อว่าทุกคนเข้าใจความหมายนี้เป็นอย่างดี

แม้จะรู้ว่าเป็นสิ่งที่ไม่ควรทำแต่ก็ยังมีหัวหน้าอีกหลายคนที่ทำอย่างนี้อยู่

            ผมว่าเรื่องแบบนี้คงเป็นนิสัยส่วนลึกของหัวหน้าประเภทนี้แหละครับ เพราะพฤติกรรมที่ทำมักจะโน้มไปทางจริตของคน ๆ นั้นว่าฝักไฝ่เรื่องอะไร

            ขยายความกันก่อนนะครับ คือคำว่า “หัวหน้า” ที่ผมจะใช้ต่อไปนี้หมายถึง “คนที่มีลูกน้อง” นะครับ ไม่ว่าจะเรียกชื่อตำแหน่งว่าอะไรก็ตาม เช่น Leader, Supervisor, Manager, VP, SVP, COO, CEO, กรรมการผู้จัดการ ฯลฯ เพราะเรื่องนี้เกิดได้กับคนที่เป็นหัวหน้าทุกคนที่มีพฤติกรรมแบบนี้

            หัวหน้าบางคนเริ่มจากการหาเศษหาเลยจากการ (ทำเป็น) สอนงานลูกน้อง บางคนเอาเรื่องงานเป็นข้ออ้างนัดลูกน้องไปพบกันนอกเวลางาน บางคนใช้ตำแหน่งอำนาจหน้าที่บังคับกันดื้อ ๆ ฯลฯ

            มาทางฝั่งลูกน้องบ้าง

            ลูกน้องบางคนก็อาจจะยินยอมเพราะหัวหน้าเราก็ดูดีดูแซ่บไม่เบา หรือบางคนยินยอมเพราะกลัวว่าถ้าไม่ตามน้ำเดี๋ยวจะมีปัญหากับงาน

            แต่ก็ยังมีลูกน้องบางคนที่ยืนยันหนักแน่นว่าฉันไม่ยอม

            ปัญหาเรื่องนี้อาจจะไม่พีคมากนักถ้าหัวหน้ายังโสดแล้วเกิดปิ๊งลูกน้องจริง ๆ ประเภทรักจริงหวังแต่ง แล้วลูกน้องเองก็ไม่ขัดข้อง แล้วก็ทำเรื่องนี้ให้มันถูกต้องเปิดเผยให้เกียรติกัน ซึ่งบางองค์กรก็อาจจะต้องย้ายหัวหน้าหรือลูกน้องไปทำงานกันคนละหน่วยงานหรืออาจจะมีวิธีปฏิบัติในเชิงบริหารงานบุคคลเพื่อป้องกันปัญหาในอนาคต ถ้าเป็นอย่างนี้ก็เรียกว่าลงเอยด้วยดี คนรอบข้างก็พลอยยินดีไปด้วย

            แต่ปัญหานี้จะเริ่มวุ่นวายถ้าหัวหน้ามีคู่อยู่แล้วเป็นตัวเป็นตน แถมบางคนมีลูกกันแล้ว แต่หัวหน้าก็ยังไปมีโลกใบที่สองที่สามที่สี่กับลูกน้องของตัวเอง

หัวหน้าบางคนนอกจากมีกิ๊กเป็นลูกน้องของตัวเองยังไปกิ๊กกับลูกน้องของหน่วยงานอื่นเข้าไปอีก

            แล้วเรื่องพวกนี้ก็จะเป็นที่เม้าท์มอยกันแบบสนุกปากในองค์กร เพราะสัจธรรมของคนคือเม้าท์อะไรไม่มันส์เท่าเม้าท์เรื่องชาวบ้าน

            ยิ่งมีผลตามมาแบบแรง ๆ เช่น สามีหรือภรรยาของหัวหน้ามามีปากเสียงหึงหวงทะเลาะกับหัวหน้าในที่ทำงานเรื่องการซุกกิ๊ก หรือขอเข้าพบกรรมการผู้จัดการเพื่อให้ช่วยไล่กิ๊กหัวหน้าออกจากงาน ฯลฯ ยิ่งทำให้พนักงานที่ชอบใส่ใจในเรื่องแบบนี้ (หรือคนชอบเผือก) ยิ่งมีเรื่องโจษจันกันสนุกปากไปทั่วทั้งบริษัทแหละ

          มีคำกล่าวว่าคนเราจะพูดต่อ ๆ กันไปในเรื่องดี ๆ มีอัตราส่วน 1 ต่อ 3 คือ 1 คนจะพูดเรื่องดี ๆ ให้เพื่อนฟังต่อไปอีก 3 คน

          แต่ถ้าเป็นเรื่องลบเรื่องร้ายล่ะก็คน 1 คนจะเม้าท์มอยกับเพื่อน ๆ ในอัตราส่วน 1 ต่อ 11 ครับ

            เรื่องร้ายจึงกระจายไปเร็วกว่าเรื่องดี

            เรื่องหัวหน้าที่มีพฤติกรรมกินไก่วัดก็เช่นเดียวกัน

            จะพบว่าหัวหน้าที่มีพฤติกรรมแบบนี้นอกจากจะถูกลูกน้องเม้าท์มอยนินทา มองหัวหน้าด้วยสายตาที่คลางแคลงใจ ไม่เชื่อมั่น ขาดความเคารพนับถือ

            หนักกว่านั้นคือเมื่อหัวหน้าพาลูกมาที่ทำงาน บรรดาลูกน้องจะเม้าท์มอยกันถึงลูก ๆ ของหัวหน้าในเชิงสงสารลูกที่ต้องมามีพ่อแม่ที่มีพฤติกรรมแบบนี้  

            ถ้าจะถามว่าในมุมของ HR จะแก้ปัญหานี้ยังไง ?

            ก็ตอบได้จากประสบการณ์ว่าถ้ามีพนักงานร้องเรียนหัวหน้าที่มีพฤติกรรมแบบนี้แล้วมีประจักษ์พยานที่รับฟังได้ว่าเป็นเรื่องจริงก็ต้องมีการตั้งกรรมการวินัยสอบสวนพฤติกรรมของหัวหน้าแล้วลงโทษกันไปตามความหนักเบาของเรื่องนั้น ๆ ครับ

            แต่ถ้าเป็นแค่เสียงกระซิบในสายลมยังไม่มีหลักฐานเชิงประจักษ์ที่ชัดเจน เป็นเรื่องที่เม้าท์กันอยู่ในองค์กร HR ก็คงต้องเก็บข้อมูลไปก่อน และถ้าเห็นว่าเรื่องนี้เริ่มจะมีผลกระทบกับงานหรือกับบริษัท HR ก็ต้องคุยกับคนที่เป็นหัวหน้าของหัวหน้าที่เป็นสมภารกินไก่วัดเพื่อหาทางแก้ไขทั้งแบบเป็นทางการและไม่เป็นทางการ

            เขียนมาถึงตรงนี้ก็แค่อยากจะบอกกับคนที่เป็นหัวหน้าว่าอยากให้ลูกน้องพูดถึงในแบบไหน ?

อยากให้ลูกน้องพูดถึงด้วยความศรัทธา ไว้วางใจ มีหัวหน้าเหมือนมีพี่มีเพื่อนที่สนิทใจไว้วางใจที่จะปรึกษาหารือ ช่วยเหลือเกื้อกูลกันไปทั้งในวันนี้และวันข้างหน้าที่แม้อาจจะไม่ได้เป็นหัวหน้าลูกน้องกันแล้ว แต่ลูกน้องก็ยังมีความเคารพนับถือยกมือไหว้หัวหน้าได้อย่างไม่ตะขิดตะขวงใจ

หรืออยากจะให้ลูกน้องพูดต่อ ๆ กันไปว่าเป็นหัวหน้าประเภทสมภารกินไก่วัด

เลือกได้เลยครับ

กฎหมายแรงงานที่ทุกคนต้องรู้ เรียนออนไลน์ทาง SkillLane

  "กฎหมายแรงงานที่ทุกคนต้องรู้"

มีคำกล่าวอยู่ว่า “ประชาชนจะอ้างว่าไม่รู้กฎหมายไม่ได้” เพราะกฎหมายถือเป็นสิ่งจำเป็นที่ประชาชนทุกคนจะต้องรู้ เมื่อทำความผิดแล้วจะอ้างว่าทำไปเพราะไม่รู้กฎหมายก็ไม่ได้

            เป็นเรื่องแปลกแต่จริง นั่นคือยังมีเจ้าของกิจการ ผู้บริหาร หัวหน้างาน และคนทำงานอีกไม่น้อยที่ไม่รู้กฎหมายแรงงานและไม่ได้ให้ความสำคัญกับกฎหมายแรงงาน จึงมีการปฏิบัติกับลูกจ้างอย่างไม่ถูกต้องเพราะไม่รู้สิ่งที่ทำนั้นผิดกฎหมายแรงงานทำให้เกิดการร้องเรียนหรือการฟ้องร้องตามมาไม่น้อย ต้องเสียเวลาไปขึ้นโรงขึ้นศาล ในที่สุดก็จะเกิดปัญหาด้านแรงงานสัมพันธ์ในองค์กร มีการทำงานแบบไม่ไว้ใจซึ่งกันและกันหรือทำให้บริษัทต้องเสียภาพลักษณ์ชื่อเสียงไปสู่สาธารณะว่ามีการกระทำที่ผิดกฎหมายแรงงาน

หลักสูตรนี้มุ่งสร้างความเข้าใจให้ตรงกันเกี่ยวกับกฎหมายแรงงานทั้งคนที่เป็นนายจ้างและลูกจ้างเพื่อให้มีการปฏิบัติได้อย่างถูกต้องเพื่อสร้างแรงงานสัมพันธ์ที่ดีและลดปัญหาต่าง ๆ ในองค์กร เป็นการสร้างภาพลักษณ์ชื่อเสียงที่ดีขององค์กรสู่สาธารณะ

จุดเด่นของคอร์สที่แตกต่างจากคอร์สทั่วไป :

ไม่ใช้วิธีการบรรยายแบบน่าเบื่อแต่จะใช้วิธี Storytelling แบบเข้าใจง่ายไม่ใช้ภาษากฎหมายให้สับสน โดยนำเรื่องราวต่าง ๆ ที่เป็นปัญหาที่เกิดซ้ำ ๆ บ่อย ๆ ที่หน้างานจากประสบการณ์โดยตรงของวิทยากรมาเล่าสู่กันฟัง แล้วให้ผู้เข้าอบรมได้ลงมือทำ Workshop และแบบฝึกหัดต่าง ๆ ด้วยตัวเองเพื่อให้เกิดความเข้าใจที่ถูกต้องและนำไปใช้ที่หน้างานได้จริง

ประโยชน์ที่ผู้เรียนจะได้รับจากคอร์สนี้ :

            เกิดความรู้ความเข้าใจที่ถูกต้องในเรื่องกฎหมายแรงงาน รู้ว่าอะไรถูกอะไรผิด อะไรควรทำหรือไม่ควรทำ เพื่อให้ทั้งฝ่ายนายจ้างและลูกจ้างมีความเข้าใจในหลักของกฎหมายแรงงานที่ตรงกัน ซึ่งจะทำให้ลดปัญหาในการปฏิบัติต่อกันอย่างไม่ถูกต้องให้น้อยลง และทำให้เกิดแรงงานสัมพันธ์ที่ดีในองค์กร

ใครควรเรียนคอร์สนี้ :

Ø เจ้าของกิจการ, ผู้ประกอบการ, กรรมการผู้จัดการ, CEO, ผู้บริหารทุกระดับ

Ø หัวหน้างานทุกระดับ

Ø คนทำงานด้าน HR

Ø พนักงานคนทำงานทุกคน, นิสิต, นักศึกษาและผู้สนใจ

ผู้เรียนต้องมีพื้นฐานหรือรู้อะไรมาก่อนไหม :

            ไม่จำเป็น เพราะวิทยากรพูดแบบเข้าใจง่ายพร้อมทั้งยกตัวอย่างให้เห็นภาพและมีแบบฝึกหัดให้ทำประกอบการเรียนรู้เพื่อเสริมความเข้าใจ

ลงทะเบียนเรียนรู้ได้ที่นี่

https://www.skilllane.com/courses/7299

เรื่องเกี่ยวกับหัวหน้าที่ลูกน้องอาจไม่รู้

            ก่อนหน้านี้ผมเขียนเรื่องเกี่ยวกับลูกน้องที่หัวหน้าอาจลืมไป โดยอยากให้หัวหน้าได้เข้าใจในมุมมองของฝั่งลูกน้องไปแล้ว

เพื่อไม่ให้ได้เปรียบเสียเปรียบกัน ในฐานะที่ผมเองก็เคยใส่หมวกความเป็นหัวหน้ามาแล้วเหมือนกัน ก็เลยอยากจะเอาฟากฝั่งของหัวหน้ามาบอกให้คนที่เป็นลูกน้องได้เข้าใจธรรมชาติของคนที่เป็นหัวหน้าอย่างงี้ครับ

1.      หัวหน้าต้องรับแรงกดดันและความมีเครียดสูงกว่าลูกน้อง เพราะหัวหน้าไม่ใช่คนที่อยู่บนสุด เหนือหัวหน้าก็ยังมีหัวหน้าที่เหนือกว่า ดังนั้นหัวหน้าจึงต้องรับแรงกดดันที่ถูกอัดลงมาจากข้างบนและถูกโวยจากข้างล่าง (คือลูกน้อง) หวังว่าลูกน้องจะเข้าใจหัวหน้าบ้างว่าทำไมถึงมู้ดดี้พูดจาเสียงแข็งเสียงเข้มและดุในเวลาที่กดดันและเครียด

2.      หลายเรื่องที่หัวหน้าสั่งให้ลูกน้องทำเป็นเรื่องนโยบายจากหัวหน้าระดับสูงกว่าซึ่งหัวหน้าก็ไม่ได้เห็นด้วยเสียทุกเรื่อง แต่หัวหน้าก็ไม่สามารถจะไปพูดกับลูกน้องได้ว่า “พี่ก็ไม่เห็นด้วยเหมือนกัน” เพราะจรรยาบรรณค้ำคออยู่ ทำให้ลูกน้องคับข้องใจว่าทำไมหัวหน้าถึงสั่งให้ทำในเรื่องที่ Nonsense แถมหัวหน้าก็ไม่อธิบายบอกเหตุผลอะไรได้แต่บอกให้ทำไปเถอะ

3.      หัวหน้าไม่อยากให้งานในความรับผิดชอบของตัวเองเสียหายในสายตาหัวหน้าที่เหนือขึ้นไป ก็เลยเอางานสำคัญ ๆ ไปให้ลูกน้องที่ทำงานดีไว้วางใจได้แต่ไม่เกี่ยวข้องกับงานนั้นทำแทน ซึ่งก็อาจจะทำให้ลูกน้องมือดีเหล่านี้หงุดหงิดใจว่าทำไมหัวหน้าต้องเอางานของคนอื่นมาให้เราทำด้วยเงินเดือนก็ได้แค่นี้เองจะเอาอะไรกันนักหนา แต่ถ้าลูกน้องคนไหนสามารถปรับวิธีคิดใหม่ได้ว่านี่จะทำให้เราได้เรียนรู้งานใหม่เพิ่มขึ้น ทำให้เราเก่งขึ้น ที่พี่เขาเอางานนี้ให้เราทำเพราะเขาไว้ใจเรา ฯลฯ ก็จะลดความหงุดหงิดเหล่านี้ลงได้

4.      หัวหน้ามี 2 ประเภทหลักคือมุ่งงานกับมุ่งคน หัวหน้าที่มุ่งงานจะทำทุกทางเพื่อให้งานที่รับผิดชอบบรรลุเป้าหมายซึ่งก็จะมีแนวโน้มเป็นเผด็จการและเน้นการลงโทษหากลูกน้องทำไม่สำเร็จ ส่วนหัวหน้าที่มุ่งคนมักจะตามใจลูกน้องไม่เน้นผลสำเร็จของงานไม่กล้าว่ากล่าวเมื่อลูกน้องเกเร ซึ่งลูกน้องมักจะไม่ชอบหัวหน้าประเภทมุ่งงานเพราะรู้สึกว่าหัวหน้าเอาแต่งานไม่สนใจความรู้สึกของลูกน้อง และลูกน้องจะชอบหัวหน้าประเภทมุ่งคนเพราะรู้สึกว่าหัวหน้าอยู่ในโอวาทจะบอกอะไรพี่ก็ตามใจทุกเรื่อง ใครจะได้หัวหน้าประเภทไหนอ่านตรงนี้แล้วจะได้เข้าใจสไตล์ของหัวหน้าของตัวเองนะครับ

5.      หัวหน้ามักไม่ชอบลูกน้องที่เซลฟ์จัดจนเกินพอดีหรือทำตัวกระด้างกระเดื่องเสียงแข็ง ลูกน้องอาจจะมีความคิดเห็นไม่ตรงกับหัวหน้าได้ แต่ควรอธิบายด้วยเหตุผลด้วยน้ำเสียงที่ไม่แข็งกระด้างหรือทำท่าดูถูกความคิดของหัวหน้าประเภทเบะปากมองบน

6.      หัวหน้าชอบให้ลูกน้องรายงานความคืบหน้าของงานเป็นระยะโดยไม่ต้องให้หัวหน้าถาม แต่ลูกน้องอาจคิดว่าถ้าหัวหน้าอยากรู้ก็ควรถามเองสิ

7.      เวลาลูกน้องทำดีหัวหน้าไม่ค่อยจำ แต่พอทำพลาดหัวหน้ามักไม่ค่อยลืม

8.      หัวหน้ามีโอกาสเลือกลูกน้องได้ แต่ลูกน้องไม่มีสิทธิเลือกหัวหน้า

9.      หัวหน้าไม่ชอบให้ลูกน้องพูดหักหน้า โต้แย้งในที่สาธาณะหรือในห้องประชุม เมื่อหัวหน้าทำเรื่องผิดพลาดหรือพูดไม่ถูกต้อง แม้ลูกน้องจะเป็นฝ่ายถูกหรือมีเหตุผลที่ดีก็ตาม ลูกน้องควรหาโอกาสพูดกับหัวหน้าเป็นการส่วนตัวจะดีกว่า

10.   แม้ลูกน้องจะมีเหตุผลที่ดีกว่าหัวหน้าก็ไม่ควรไล่ต้อนหัวหน้าให้จนมุมเพื่อให้ตัวเองชนะ เพราะในที่สุดลูกน้องที่คิดว่าตัวเองเอาชนะหัวหน้าได้ก็อาจจะต้องแพ้ในที่สุด

11.   กรณีที่หัวหน้ากับลูกน้องมีปัญหาขัดแย้งกันหนักหนาจริง ๆ จนจำเป็นต้องเลือกว่าใครจะอยู่ใครจะไป บริษัทมักจะเลือกหัวหน้ามากกว่าลูกน้อง

12.   หัวหน้าไม่ชอบลูกน้องที่ข้ามหัว เช่น การไปฟ้องหรือไปรายงานเรื่องต่าง ๆ กับหัวหน้าระดับสูงขึ้นไปโดยไม่บอกให้หัวหน้าโดยตรงให้รู้เสียก่อน

            อ่านจบแล้วเชื่อว่าคนที่เป็นลูกน้องจะเข้าใจหัวหน้าของเรามากขึ้นแล้วนะครับ

เรื่องเกี่ยวกับลูกน้องที่หัวหน้าอาจลืมไป

            คนส่วนใหญ่ก่อนที่จะเป็นหัวหน้าก็ต้องเคยเป็นลูกน้องมาก่อน ซึ่งก็น่าจะเข้าใจมุมมองในฝั่งของลูกน้องว่าหลายครั้งจะต่างจากมุมมองทางฟากฝั่งของหัวหน้า

แต่หัวหน้าบางคนพอได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้สูงขึ้นมาเรื่อย ๆ ก็อาจจะหลงลืมวันเก่า ๆ ที่ตัวเองเคยเป็นลูกน้องว่าเคยมีมุมมองเป็นยังไงเคยรู้สึกยังไงก็เลยเล่นบทหัวหน้าฟากเดียวแบบจัดเต็มจนเกิดปัญหาตามมาอีกหลายเรื่อง

ผมก็เลยนำเอามุมของลูกน้องกลับมาเตือนใจหัวหน้าด้วยมุ่งหวังที่อยากจะให้ทำงานร่วมกันแบบใจเขา-ใจเราอีกครั้งดังนี้ครับ

 1.      ลูกน้องคือพนักงานคนหนึ่ง (เหมือนกับหัวหน้า) ไม่ใช่คนรับใช้ที่จะดุด่าว่ากล่าวยังไงก็ได้ การด่าไม่ได้ทำให้งานดีขึ้น ตำหนิได้แต่อย่าด่าเพราะไม่มีลูกน้องคนไหนอยากถูกหัวหน้าด่าว่าด้วยอารมณ์

2.      ลูกน้องยุคนี้ไม่ต้องการหัวหน้าที่เป็นเจ้านาย แต่ต้องการหัวหน้าที่เป็นพี่เป็นเพื่อน เป็นเหมือนพี่เลี้ยงที่คอยแนะนำ สอน และช่วยกันแก้ปัญหา หัวหน้าที่เป็นที่ปรึกษาลูกน้องที่ดีมักจะรักษาลูกน้องที่ดีให้อยู่กับเราได้นานกว่าหัวหน้าที่ทำตัวเป็นเจ้านาย

3.      เมื่อฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งลาออกหรือพ้นสภาพพนักงานไปแล้วก็จบความเป็นหัวหน้ากับลูกน้องทันที แต่ความเป็นพี่เป็นน้องเป็นเพื่อนจะมีต่อไปได้ถ้าทั้งสองฝ่ายมีใจ (Heart) ให้กันในตอนที่ทำงานร่วมกัน

4.      ลูกน้องที่ไม่ประจบประแจงป้อยอหัวหน้าด้วยคำหวานไม่ได้แปลว่าลูกน้องคนนั้นทำงานไม่ดี ไม่ควรประเมินผลงานและตัดสินลูกน้องจากบุคลิกภาพ หน้าตา หรือการประจบประแจง

5.      ลูกน้องมักแอบนินทาหัวหน้าอยู่เสมอเพราะเม้าท์อะไรก็ไม่มันเท่าเม้าท์หัวหน้า หัวหน้าจึงควรระวังพฤติกรรมคำพูดคำจาที่แสดงออกกับลูกน้องอยู่เสมอ เพราะลูกน้องชอบเม้าท์พฤติกรรมที่มีปัญหาของหัวหน้ามากกว่าการเม้าท์พฤติกรรมที่ไม่มีปัญหา

6.      ลูกน้องอยากให้หัวหน้าเห็นว่าตัวเองก็เป็นคนสำคัญคนหนึ่งเหมือนกัน

7.      ลูกน้องต้องการคำชมเชยจากหัวหน้าเมื่อทำงานได้ดี และต้องการกำลังใจหรือคำพูดดี ๆ จากหัวหน้าเมื่อเจอปัญหาหนัก ๆ

8.      หัวหน้าที่ลูกน้องชื่นชม เคารพรัก ศรัทธามักไม่ใช่หัวหน้าที่ทำงานเก่ง ฉลาดเพียงอย่างเดียวแต่ต้องเป็นหัวหน้าที่มีทัศนคติดี ควบคุมอารมณ์ได้ดี มีภาวะผู้นำ และมีทักษะในการบริหารคนเป็นหลัก

9.      ลูกน้องมักคิดว่าตัวเองทำงานหนัก เหนื่อย ทุ่มเทเต็มที่แล้ว แต่ทำไมหัวหน้ากลับเห็นความทุ่มเทเหล่านี้น้อยกว่าที่เขาคิด

10.   ลูกน้องมักจะเปรียบเทียบตัวเองกับเพื่อน ๆ อยู่เสมอ โดยเฉพาะเรื่องเงินเดือน โดยเฉพาะสัจธรรมที่ว่า “เงินเดือนเราได้เท่าไหร่ ไม่สำคัญเท่ากับเพื่อนได้เท่าไหร่” ถ้าหัวหน้าไม่ยุติธรรมในเรื่องนี้ก็มักจะมีปัญหาอีกหลายเรื่องตามมา

11.   ลูกน้องไม่ใช่เซเว่นอีเลฟเว่น ลูกน้องต้องการมีเวลาเป็นของตัวเองบ้างโดยเฉพาะหลังเวลางานไปแล้ว การเรียกใช้ลูกน้องนอกเวลางานควรเป็นเรื่องสำคัญและเร่งด่วนจริง ๆ ไม่ใช่นึกจะเรียกเมื่อไหร่ก็ได้และคาดหวังว่าลูกน้องจะต้องพร้อมให้จิกได้เสมอตลอด 24 ชั่วโมง

12.   เรื่องครอบครัวของลูกน้องเป็นเรื่องอ่อนไหวมาก ระวังคำพูด การกระทำในทางลบกับครอบครัวของลูกน้อง เช่น ลูกน้องมาบอกว่าคุณแม่เป็นมะเร็งระยะสุดท้ายอาจจะต้องมาสายบ้างเพราะต้องดูแลคุณแม่ หัวหน้าก็บอกว่าที่บ้านไม่มีญาติพี่น้องคนอื่นช่วยดูแลบ้างเลยหรือ หรือ คุณคิดว่าจะต้องดูแลคุณแม่ไปอีกกี่เดือน เป็นต้น

            อ่านจบแล้วเชื่อว่าน่าจะเรียกความจำของหัวหน้าเมื่อครั้งยังเป็นลูกน้องให้กลับมาได้บ้างแล้วนะครับ

Chauffeur Knowledge ดูเหมือนเก่ง แต่ที่จริงก็คือกลวง

              เรื่องนี้ผมว่าคนที่เคยเป็นผู้สัมภาษณ์จะต้องเคยเจอผู้สมัครงานที่เวลาตอบคำถามต่าง ๆ จะดูคล่องแคล่วมีประสบการณ์ตรงในงานนั้นมาหลายปี แสดงภูมิรู้ดูว่าเชี่ยวชาญชำนาญงานในตำแหน่งที่สมัครเป็นอย่างดี แถมเคยทำงานในองค์กรใหญ่โตน่าเชื่อถือ ก็เลยรับเข้ามาทำงาน

           แต่พอรับเข้ามาแล้วกลับกลายเป็นหนังคนละม้วนซะงั้น

           หรือเมื่อเราคุยกับใครก็ตามในเรื่องใด คน ๆ นั้นก็จะ Present ตัวเองว่าเก่งรอบรู้เชี่ยวชาญชำนาญเรื่องนั้น ๆ จนดูน่าเชื่อถือ แต่พอทำงานด้วยกันไปสักระยะหนึ่งก็จะเริ่มเห็นว่าผลงานที่เห็นไม่เป็นอย่างที่คิดไว้ตอนแรก

          นี่แหละครับคือเรากำลังเจอคนที่มีความรู้แบบโชเฟ่อร์ หรือ Chauffeur Knowledge เข้าให้แล้ว

          ที่มาของคำ ๆ นี้คือเมื่อปีค.ศ.1918 (พ.ศ.2461) มีนักฟิสิกส์ชาวเยอรมันรางวัลโนเบลชื่อ Max Planck ได้รับเชิญไปบรรยายเกี่ยวกับเรื่อง Quantum Mechanics 

          แต่เนื่องจากแกบรรยายเรื่องเหล่านี้มาหลายแห่งซึ่งคนที่เป็นครูบาอาจารย์ก็จะรู้ดีว่าเรื่องที่ตัวเองสอนจะเป็นเรื่องเดิม ๆ ซ้ำ ๆ สำหรับตัวเอง แต่ก็จะเป็นเรื่องใหม่สำหรับกลุ่มผู้ฟัง (คนเรียน) อยู่เสมอ ซึ่งอาจารย์ Planck ก็คงจะเหมือนกับอาจารย์อีกไม่น้อยที่อาจจะเบื่อที่ต้องพูดเรื่องเดิม ๆ ซ้ำซาก

         แต่..ทุกครั้งที่แกไปบรรยายแกก็จะมีคนขับรถตามไปนั่งฟังหลังห้องทุกครั้ง ซึ่งคนขับรถของแกก็จดจำเนื้อหาการบรรยายได้ทั้งหมด รวมไปถึงลีลาท่าทางระหว่างการสอนได้แทบทุกซ็อตเพราะดูการสอนกันมาเป็นปี ๆ 

        คนขับรถก็เลยขออาสาว่าจะขึ้นไปพูดหัวข้อนี้แทนอาจารย์Planck ซึ่งอาจารย์ก็ตกลงเพราะอยากจะดูผลลัพธ์ว่าจะเป็นยังไง ซึ่งอย่าลืมนะครับว่าในปีพ.ศ.2461 สื่อโซเชียลยังไม่มี การเผยแพร่หน้าตาของบุคคลก็ยังไม่แพร่หลายเหมือนทุกวันนี้ ดังนั้นคนขับรถก็ปลอมแปลงเป็นนักฟิสิกส์รางวัลโนเบลได้แบบสบาย ๆ 

        คงเดาเรื่องนี้ได้ถูกใช่ไหมครับว่าผลลัพธ์การบรรยายเป็นยังไง ?

        ใช่แล้วครับ ผู้ฟังชื่นชอบมากแถมเรตติ้งการบรรยายว่าเนื้อหาดีมาก พูดได้เข้าใจ น่าสนใจ และยังบอกว่าวิทยากรเป็นคนให้เกียรติคนทุกชนชั้นอีกต่างหาก

        เพราะในตอนท้ายที่วิทยากร (ปลอม) เปิดโอกาสให้ผู้เรียนถามคำถามที่ยาก ๆ ซึ่งเจ้าตัวเองก็ตอบไม่ได้ ก็ตอบผู้เรียนไปว่า “คำถามนี้มีคำตอบแบบง่าย ๆ ที่แม้แต่โชเฟอร์ของผมก็ไขปัญหานี้ได้ ผมขอให้โชเฟอร์ของผมเป็นผู้ตอบนะครับ” 

       แล้ววิทยากร (ปลอม) ก็ให้ศาสตราจารย์ตัวจริง (ที่สวมบทโชเฟอร์หลังห้อง) เป็นผู้ตอบแบบเนียน ๆ 

        เราเรียนรู้อะไรจากเรื่องนี้

1.      ระวังอคติคิดเชื่อมโยงแบบ HALO Effect ไม่ควรรีบด่วนสรุปจนเกินไปแต่ควรใช้หลักกาลามสูตรคืออย่าเชื่อสิ่งใดง่ายจนเกินไป มีสติ หาข้อมูลเกี่ยวกับคน ๆ นั้นให้ดีว่ามีพื้นเพที่มายังไง มีความรู้และประสบการณ์ในเรื่องนั้น ๆ มาจริงหรือไม่ มากน้อยแค่ไหน หรือแค่มีความรู้และประสบการณ์ในเรื่องนั้นแบบครูพักลักจำผิวเผินแต่เอามาคุยฟุ้งสร้าง Profile ให้ดูน่าเชื่อถือ

2.      คนที่รู้ลึกรู้จริงจะมีแนวโน้มที่จะยอมรับในสื่งที่ตัวเองยังไม่รู้และพร้อมจะเรียนรู้เพิ่มเติมอยู่เสมอแบบน้ำไม่เต็มแก้ว คือไม่ได้พยายามตะแบงสร้างความน่าเชื่อถือว่าตัวเองรู้ไปเสียทุกเรื่อง อะไรที่ตัวเองไม่รู้หรือไม่เคยทำก็จะบอกตรงไปตรงมาว่าไม่รู้หรือไม่เคยทำ ส่วนคนที่ไม่รู้จริงที่มีอีโก้สูงก็จะไม่ยอมรับว่าฉันไม่รู้เพราะกลัวเสียฟอร์มกลัวเสียความน่าเชื่อถือ 

        ถ้าไม่มีอคติครอบงำมากจนเกินไปเมื่อได้พูดคุยและสังเกตให้ดีก็จะพบว่าคนที่ไม่รู้จริงหรือรู้ผิวเผินแบบท่องจำจากตำรากับคนที่รู้มาจากประสบการณ์ทำงานตรงจะมีความแตกต่างกันโดยเฉพาะเมื่อต้องตอบคำถามในเรื่องนั้น ๆ ในรายละเอียด 

       เชื่อว่าเรื่องนี้จะช่วยทำให้เท่าทันคนประเภท Chauffeur Knowledge ไม่ตีดสินใจผิดพลาดรับคนที่ไม่เหมาะตรงกับงานเข้ามาร่วมงานแล้วนะครับ

IMPOSTOR SYNDROME รู้สึกด้อยค่าในสายตาตัวเอง

            ในตอนนี้จะมาพูดถึงคนอีกพวกหนึ่งที่มีพฤติกรรมที่เราเรียกว่ารู้สึกด้อยค่าในสายตาตัวเอง หรือ“Impostor Syndrome” ครับ

เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อปี 1978 (พศ.2521) มีนักจิตวิทยาจาก Georgia State University คือ Pauline Rose และ Suzanne Imes ได้ทำการสัมภาษณ์ผู้บริหารสตรีที่ก้าวขึ้นมาประสบความสำเร็จได้เพราะอะไร

คำตอบของผู้บริหารหญิงเหล่านั้นคือเธอไม่ได้คิดว่าเป็นเพราะความสามารถของเธอที่ทำให้มาประสบความสำเร็จได้ในวันนี้ 

แต่เป็นเพราะกระบวนการสรรหาคัดเลือกที่ดีหรือเป็นเพราะโอกาสหรือจังหวะหรือเป็นเพราะโชคต่างหากที่ทำให้เธอประสบความสำเร็จ !

คือพูดง่าย ๆ ว่าคนเก่งกลับไม่ยอมรับว่าตัวเองเก่งจริง มีความสามารถจริงแต่กลับไปให้เครดิตกับเรื่องอื่นที่ไม่ใช่ความสามารถของตัวเอง ทั้ง ๆ ที่เป็นความสามารถของตัวเองโดยแท้

เรื่องนี้ก็ไม่ได้เกิดขึ้นกับความรู้สึกของเฉพาะผู้หญิงเท่านั้นนะครับ ผู้ชายหลายคนก็เป็นแบบนี้ !

จะบอกว่าคนเหล่านี้ถ่อมตัวก็ไม่ใช่นะครับ ถ้ามีอาการแบบนี้น้อย ๆ ก็อาจจะดูว่าคน ๆ นั้นถ่อมตัว

แต่คนที่เป็น Impostor Syndrome จะไม่ได้คิดแบบคนถ่อมตัวน่ะสิครับ

คราวนี้ถ้าใครมีอาการแบบนี้มาก ๆ ก็จะทำให้เป็นคนที่ไม่เห็นคุณค่าในตัวเอง จะมองตัวเองในแง่ลบ มองว่าตัวเองด้อยค่าในสังคม

เรามันไม่เห็นจะได้เรื่องอะไรเลย มองตัวเองว่าไม่มีความสามารถอะไรเลย เราไม่ยังไม่เก่งจริงสักอย่าง (ทั้ง ๆ ที่เก่งและมีความสามารถอยู่จริง ๆ) แถมถ้าเป็นคนเครียดมาก ๆ เพื่อนน้อยไม่มีทางระบายความรู้สึกให้ใครได้ฟังก็อาจเป็นโรคซึมเศร้าและคิดสั้นเอาง่าย ๆ นะครับ

จะเห็นว่าพฤติกรรมแบบ Impostor Syndrome กลับทางกับพฤติกรรมหลงตัวเองว่าข้าแน่หรือ Dunning & Kruger Effect เลยก็ว่าได้

ถ้าจะถามว่าแล้วจะแก้อาการแบบนี้ยังไงดี ?

ตามนี้ครับ

1. ไม่ควรเก็บตัวอยู่แต่ในที่ทำงานหรือที่บ้าน ควรจะหาโอกาสเข้าสังคมกับเพื่อนฝูงบ้างมีการสังสรรค์เฮฮากันบ้างตามโอกาสที่เหมาะสม หรือไปออกกำลังกายตามที่ตัวเองชอบก็ได้

2. ในระหว่างการสังสรรค์กับเพื่อน ๆ ก็ซักถามสารทุกข์สุกดิบดูแล้วจะพบว่าคนที่ดีกว่าเราก็มีเพื่อนที่ยังไม่ประสบความสำเร็จอย่างเราก็มี อย่างน้อยก็จะทำให้เราเห็นว่าเราไม่ได้เป็นคนที่แย่ที่สุด เรายังมีอะไรดี ๆ ที่จะอวดให้เพื่อนรู้สึกทึ่งในตัวเราได้อีกตั้งหลายอย่าง จะได้ลดการดูถูกตัวเราเองลงไป

3. หาเวลาท่องเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจกับครอบครัว คนรัก หรือเพื่อนฝูงบ้างตามโอกาสที่เหมาะสม เรื่องนี้ก็จะมีผลคล้าย ๆ กับข้อ 2 คือจะทำให้เราได้สติได้คิดอะไรดี ๆ ขึ้นมาได้อีกตั้งหลายอย่างระหว่างการท่องเที่ยวพักผ่อน

4. ไปปฏิบัติธรรมหรือปฏิบัติศาสนกิจในศาสนาที่ตัวเองเคารพนับถือ เพื่อรับฟังคำสอนที่ดี ๆจากครูบาอาจารย์ทำให้เกิดสติได้ข้อคิดอย่างถูกต้องตามหลักศาสนานั้น ๆ จะทำให้เราเห็นคุณค่าในตัวเองเพิ่มมากขึ้น

5. ไปช่วยเหลือสังคมเช่นไปทำบุญกับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า, สถานเลี้ยงเด็กพิการซ้ำซ้อน แล้วเราจะเห็นว่าคนที่ลำบากกว่าเราก็ยังมีอยู่ไม่น้อย เรายังมีโอกาสที่ดีกว่าคนอีกหลาย ๆ คน ยังมีความสามารถมีคุณค่าในตัวเองมากพอที่จะมาช่วยเหลือผู้ด้อยโอกาสเหล่านี้ให้เขามีความสุขขึ้นมาบ้าง ซึ่งก็จะทำให้เราเกิดความภาคภูมิใจในตัวเองมากขึ้นได้

6. เขียนบันทึกผลงานหรือสิ่งที่เราทำสำเร็จและเกิดความภาคภูมิใจเอาไว้อย่างสม่ำเสมอ เมื่อเวลาผ่านไปนาน ๆ เข้าเราจะพบว่าเราก็มีความสามารถสร้างผลงานหรือสิ่งดี ๆ มาไม่น้อยเหมือนกันแถมยังเก็บไว้เป็น Portfolio ของตัวเราเอง

สิ่งสำคัญคือต้องไม่เก็บตัวหมกมุ่นอยู่กับความคิดว่าเราด้อยค่าด้อยความสามารถและจะต้องเปิดตัวออกไปสู่สังคมให้มากขึ้นครับ