เป็นเรื่องปกติของคนเป็นหัวหน้าที่จะต้องมีความคาดหวังในการทำงานของลูกน้อง
ยิ่งลูกน้องที่ไปเจอหัวหน้าที่เป็น perfectionist
และคอยจ้องจับผิดผลงาน ลูกน้องก็ยิ่งต้องเหนื่อยมากกว่าปกติ
งั้นคนเป็นลูกน้องควรทำไงดี ?
ประเมินการทำงานทั้งของตัวเองและของหัวหน้าด้วยใจที่มี bias
กับตัวเองและหัวหน้าให้น้อยที่สุด
ประเมินว่า Performance ของเราดีแล้วหรือยัง มีข้อบกพร่องอย่างที่หัวหน้าเขาตำหนิต่อว่ามาจริงหรือไม่
ถ้าจริงก็ต้องแก้ไขปรับปรุง แต่ถ้าไม่จริงแล้วหัวหน้ายังคอยหาเหตุจับผิดโดยไม่รับฟังเหตุผล
ก็ต้องมาถามตัวเองว่ายังอยากจะไปต่อหรือจะพอแค่นี้
ถ้าประเมินตัวเองแล้วเห็นว่าเรามีทั้ง performance และ potential ที่ดี แล้วหัวหน้าคนปัจจุบันมองไม่เห็น ไม่ส่งเสริม เอาแต่ตำหนิกดดันจนไม่มีความสุขในการทำงาน ก็ถึงเวลาที่เรือเล็กเตรียมออกจากฝั่งไปแสดงฝีมือที่เวทีอื่น เพราะที่นี่คงไม่ใช่เวทีของเรา
ไม่ควรดันทุรังรบในสนามที่เราไม่มีโอกาสชนะ
แล้วก็ควรจะต้องจดจำรูปแบบพฤติกรรมของหัวหน้าที่เราไม่ชอบเพื่อระมัดระวังไม่ไปทำอย่างนี้กับลูกน้องของเราในอนาคต
เราเลือกหัวหน้าที่ดีสำหรับเราไม่ได้ แต่เราเลือกที่จะเป็นหัวหน้าที่ดีสำหรับลูกน้องได้เสมอ
แล้ววันหนึ่งเมื่อเราผ่านเรื่องนี้ไปแล้วมองกลับมาเราจะภูมิใจว่าหนักกว่านี้เราก็ผ่านมาแล้ว
